دوم : آنكه احمد بن الحسن الجار بردى [ 1 ] در « شرح شافيه » بعد ذكر شعرى مشتمل بر لفظ « امهتى » گفته : [ و الهاء زائدة لان اما فعل بدليل الامومة في مصدره و امات في جمعه ] . و بعد ذكر شعرى مشتمل بر لفظ « امات » گفته : [ و اجيب عن ذلك بمنع أن اما فعل و الهاء زائدة ، و سنده ان الهاء يجوز أن يكون أصلا لما نقل خليل بن أحمد في « كتاب العين » من قولهم : « تأمهت » بمعنى اتخذت اما ، هذا يدل على اصالة الهاء ] . و در مقام رد اين جواب گفته : [ قال في « شرح الهادي » : الحكم بزيادة الهاء أصح ، لقولهم : أم بينة الامومة ، و قولهم : « تامهت » شاذ مسترذل . ثم قال في « كتاب العين » : من الاضطراب و التصريف الفاسد ما لا يدفع ] . هر گاه اثبات صريح « تامهت » كه در « كتاب العين » مذكور است ، مقبول نباشد ، و « كتاب العين » موسوم گردد باضطراب و تصريف فاسد ، محض عدم ذكر لغتى در آن ، اگر مسلم هم باشد ، چگونه قابل التفات خواهد بود ؟ ! قدح و جرح كتاب « العين » سوم : آنكه علاوه بر ما ذكر بسيارى از اكابر محققين اعلام و أجلهء اساطين فخام سنيه در « كتاب العين » قدح و جرح كرده‌اند ، چنانچه از ملاحظهء « مزهر » سيوطى [ 2 ] ، و « كشف الظنون » ظاهر است ، پس تمسك و احتجاج

--> [ 1 ] الجار بردى : أحمد بن الحسن بن يوسف فخر الدين الشافعي المتوفى بتبريز سنة ( 746 ) ه . [ 2 ] سيوطى : جلال الدين عبد الرحمن بن أبي بكر بن محمد المصري الشافعى المتوفى سنة ( 911 ) ه .